نمی‌دونم... شاید زندگی واقعا همین باشه!!! شاید وقتشه که دیگه کم‌کم باور کنیم... یا به قول «فروغ»، ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد.

نمیدونم کدوم شاعر بود که گفته بود:
« دلا بسوز! که سوز تو کارها بکند .... دعای نیمه  شبی رفع صد بلا بکند!»

اما:

سوز دل، ناله‌ی شب، آه سحر... کار نکرد!              هیچ یک مرحمتـی بر دل بیــمـار نـکــــرد
بعــــد تو هـیـچ نــگاهــی دل من را نربـــود              هیچ کس چون تو مرا مات و گرفـتار نکرد
دل در اندیشه‌ی عشقت همه‌شب سوخت ولی      سودی از این همه اندیشـه و افـکار نکرد
آمـد و بـاز سـراپـای مـــرا سـوخـت و رفـت               به من این‌گونه ستم، هیچ ستمکار نکرد
گـفـتـه بـودنـد دعـا چـاره‌ی هر غـصـه کند،              آخر قصه همین است که این بار نکــرد...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

خب دیگه زیاد حس نگیر، بریم تو تریپ مریخی خودمون!
از اونجا که وضعیت این جانب هم تا حد زیادی شبیه اشخاصی مثل خسرو، فرهاد، مجنون، رومئو، رام و ... شده، از امروز تلاش این جانب جهت سرایش مثنوی « بهروز و ... » شروع میشه! بنابراین سی سال بعد در چنین روزی، به همین وبلاگ یه سری بزنید!

تف به قبر جد و آبادت اگه کامنت نذاری!

تا هفته‌ی بعد،
هرررری!