یه چیز باحال!!!
دانشگاه اراک امسال فقط سی نفر برای رشته‌ی کامپیوتر میگیره و در نتیجه تعداد آدمایی که بدبخت میشن نسبت به پارسال ۵۰ نفر کمتره! واقعا جای شکر داره، امیدوارم روزی برسه که دیگه همین سی نفر رو هم نگیره و بچه‌های معصوم مردم بشینن خونه‌شون و حداقل خیالشون راحت باشه که «دانشگاه» قبول نشدن! تازه پریروز نتایج اعلام شده و من هنوز اصلا خبر ندارم که این سی نفر بخت‌برگشته چه افرادی هستن ولی خوب پیشاپیش مراتب همدردی خودمو با این افراد اعلام می‌کنم.
خیلی جالبه واقعا. یاد پارسال افتادم، موقع انتخاب رشته. یادمه دقیقا ۴۸ ساعت مفید وقت صرف کردم تا فرم انتخاب رشته رو پر کنم! ۷۷ تا رشته انتخاب کردم و فقط یکی از این انتخاب‌ها مهندسی کامپیوتر دانشگاه اراک بود. زارت همون یکی رفت تو پاچه‌مون. شانسو می‌بینی؟! 
واقعا این شهر و این دانشگاهش آخرشن. روزهای انتخاب رشته جالب‌تر هم میشن. ملت با بدبختی میرن یه مشت درس ور میدارن که با هم تداخل نداشته باشه، بعد هم دهن خودشونو سرویس میکنن که برگه‌شونو بدن به مسئول انتخاب رشته. یادمه مدرسه‌ی راهنمایی ما هم نصف کارهاش اینترنتی انجام می‌شد! اما این خراب‌شده انتخاب واحد اینترنتی درست حسابی هم نداره. قول میدم ترم بعد از وضعیت انتخاب رشته توی دانشکده فنی اراک فیلم بگیرم بذارم اینجا تا این سازمان ملل و حقوق بشر و ... بیان ببینن وضع ما خرابتره یا مثلا این لبنانی‌ها... تازه اگه پسر هم باشی که دیگه افتضاح...
بگذریم. حاصل یه غفلت کوچیک یه عمر پشیمونیه، چشممون کور، این دانشگاهو انتخاب نمی‌کردیم مگه نه؟! تازه سه سال دیگه که بیشتر نمونده. میگذره! بدتر از همه میدونی چیه؟ این که چند روز دیگه دانشگاه شروع میشه و کمتر فرصت می‌کنم اینجا رو آپدیت کنم.
راستی همچنان با عزیزانی که مایل باشن تبادل لینک می‌کنیم. بیکار شدین به مریخ هم یه سری بزنین ! فعلا...

به قول صائب تبریزی:

           از متاع عاریت بر خود دکانی چیده‌ام ... وام خود خواهد ز من هر دم طلبکاری جدا
چون گنهکاری که هر ساعت از او عضوی بُرند ... چرخ سنگین دل کند هر دم زمن یاری جدا

اصلا امشب حس نوشتن نیست...

 بعد از خوندن یه بخش‌هایی از این کتاب یاد یه چیز باحال افتادم. اونم یه کار باحالی که خودم و دوتا از دوستام زمستون سال گذشته انجام دادیم. توی حیاط دانشکده‌ی فنی و مهندسی اراک قدم می‌زدیم و هوا هم خیلی سرد بود برف شدیدی هم اومده بود، فکر میکنم در حد سی چهل سانت. من و امید و سپهدار خدابیامرز داشتیم به این فکر می‌کردیم که چرا وقتی برف میاد همه آدما فقط آدم‌برفی درست می‌کنن؟! در واقع ما هم اون موقع داشتیم به یکی از این کلیشه‌ها فکر می‌کردیم! بعدش در این مورد بحث کردیم که حالا ما چی درست کنیم که آد‌برفی نباشه؟! و بالاخره تصمیممون رو گرفتیم. متاسفانه اون موقع گوشی دوربین‌دار خوبی همراهمون نبود و نتونستیم عکس خوبی بگیریم و تازه زاویه رو هم خوب انتخاب نکردیم ولی خوب بالاخره یه عکس گرفتیم. بدتر از همه اینه که از محیط برفی به راحتی نمیشه عکس گرفت. آقا خلاصتون کنم میخوام بگم چیزی که درست کرده‌ بودیم از نزدیک خیلی قشنگتر از اینیه که توی عکس دیده میشه!

ولی خداییش حال می‌کنید؟ به جرات می‌گم ما اولین آدمای تاریخ بودیم که با برف، سنگ توالت درست کردیم! اونم یه سنگ توالت کاملا سه بُعدی! منتها بدیش این بود که پشت نگهبانی و اون دوردورای حیاط بود و زیاد به چشم نمی‌اومد. راستشو بخواید پارسال نسخه‌ی بتای این بنا رو آزمایش کردیم و از امسال به صورت جدی‌تری این قضیه سنت‌شکنی برفی رو پی‌گیری می‌کنیم. البته این چیزای قهوه‌ای که وسطش می‌بینید باور کنید گِله! پیشنهاد این امید کثافت بود! یه وقت فکر نکنید ما جوگیر شدیم و خودمون همونجا افتتاحش کردیم!!!

ولی خوب اگه خواستید مثل این عقده‌ای‌ها زارت برید تقلید کنید و با اولین برف سال جاری توالت درست کنید، حداقل کپی‌رایت رو در نظر داشته باشید. به هر حال من و امید امسال و سال‌های آینده هم به یاد سپهدار خدابیامرز این بنای یادبود رو برپا خواهیم کرد، باشد که روح آن مرحوم آرامش یابد...!

بگذریم... حیف که به خودم قول دادم زیاد توی این وبلاگ حرف جدی نزنم وگرنه در مورد این بحث «قوانین ذهنی» کلی حرف داشتم. سال تحصیلی هم دوباره داره شروع میشه و این اولین سال توی زندگی من بود که تابستونش خیلی دیر گذشت یا به عبارتی اولین سالی بود که دلم می‌خواست تابستون زود بگذره! مثل ۱۳ سال دیگه‌ای که مشغول تحصیل بودم، امسال هم صد دفعه به خودم قول دادم که «دیگه از امسال درس می‌خونم».در ضمن دهنم سرویس شد این همه نوشتم. شعور داشته باش یه نظر بده!!!

قضیه‌ جوجه اردک‌ها رو گفتم، یاد بچگی‌هام افتادم. اون وقتا که گرگان زندگی می‌کردیم، یه خونه‌ی پت و پهن داشتیم با یه حیاط توپ. یادمه اینقدر درخت بود تو حیاطش که معمولا میوه‌ی مورد نیازمون رو خودمون تامین می‌کردیم. از همون بچگی هم با این آبجیمون خوره‌ی حیوون بازی بودیم مثل بیشتر بچه‌های شهرستانی، ولی ما یه فرقی داشتیم اونم این بود که به جوجه‌ی اردک و مرغ و این جور چیزا بسنده نمی‌کردیم. هر چی گیرمون میومد نگه می‌داشتیم. شاید باورتون نشه ولی ما حتی برای مدت کوتاهی یه خفاش و یه خارپشت داشتیم! همون موقع بود که اولین بار یه خفاش ماده رو گرفتم دستم (اون موقع فقط ۷ سالم بود و از لحاظ محرمیت مشکلی وجود نداشت)، و چون بر خلاف بیشتر مردم تونسته بودم خفاش رو از نزدیک نزدیک ببینم، بدون اغراق به همه می‌گفتم که قشنگ‌ترین حیونی که دیدم همون بوده! لامصب خمیازه هم می‌کشید!
البته این خارپشت و خفاش خیلی بی ‌معرفت بودن و بی خدافظی رفتن. ولی خوب تجربیات ما باعث شده بود بتونیم کارهای جالبی انجام بدیم. مثلا یک بار موفق شدیم یه جوجه اردک رو به صورت مسالمت‌آمیز در کنار یه گربه بزرگ کنیم. فقط حیف که تو صدا و سیما آشنا نداشتیم که بیان ازمون فیلم بگیرن پخش کنن! خلاصه استعدادامون در نطفه خفه شد! از وقتی هم که اومدیم تهران (من ۱۱ سالم بود) تو این خونه‌های فسقلی دیگه واسه خودمونم جا نبود چه برسه به حیوون! البته چندتا تجربه‌ی ناکام هم اینجا داشتیم که...

بگذریم... خیلی حال داد یاد بچگی‌ها افتادم. اما مثل اینکه کلا از موضوع اصلی پرت شدم، عین این فیلما! غرض از این همه مهملات این بود که دستم به دامنتون! اگه گوشی دسته دو به درد بخور قیمت مناسب دارین که میخواین از شرش خلاص شین، توی بخش نظرات بگید تا بهتون ایمیل بزنم بلکه ماهم بتونیم یه شب راحت بخوابیم! اگرهم ندارین، بازم برین تو قسمت نظرات یه چیزی واسه خودتون بگین.

فعلا با اجازه

سلام. نمی‌دونم میتونید درک کنید یا نه ولی یکی از بدترین اتفاقایی که میتونه برای یه مریخی بیفته اینه که به زور بخواد وبلاگ بنویسه ولی هیچی به ذهنش نیاد و تازه بفهمه فعلا حوصله‌ی نوشتن نداره. بدتر از اون اینه که اینو وقتی بفهمه که دیگه کار از کار گذشته و وبلاگ رو راه انداخته و عکسشو هم مثل برج زهرمار گذاشته این بغل و تازه اینکه لینک وبلاگم برای همه آف زده! این قضیه منو یاد یه جمله‌ی باحال از رابرت بنچلی (نویسنده‌ی فکر کنم آمریکایی) انداخت که می‌گفت:« ۱۵ سال طول کشید تا بفهمم که استعداد نویسندگی ندارم، اما دیگه خیلی دیر شده بود و نمیتونستم ننویسم، چون توی این مدت خیلی مشهور شده بودم!»
ما هم دو سال پیش یه وبلاگ با عنوان «پسر آریایی» می‌نوشتیم که موضوعش بیش از حد ناسونالیستی بود و بالاشم به خط بزرگ نستعلیق نوشته بودم:«به دنیا بس همین یک افتخارم .... که یک ایرانی والا تبارم».  جاتون خالی کلی فحش خوردیم از این حزبلا. اونا از یه طرف، ننه بابا هم از همون طرف! که هر وقت تقّی به توقّی می‌خورد گیر میدادن به ما که «این وبلاگ نوشتن هم شد کار؟ برو فکر نون کن که ....» جالب‌تر از همه این بابامون بود که هر شب میومد، یه عینک خفن میزد رو چشش، با کلی کلاس میشست جلوی کامپیوتر، وبلاگ ما رو باز می‌کرد، شروع می‌کرد به خوندن. بعد کلی حال می‌کرد از اینکه پسرش چقدر اهل مطالعه‌س و ... (خداییش اون موقع از این لحاظ آدم کاملی بودم! هم زیاد کتاب می‌خوندم، هم خیلی توپ می‌نوشتم، مشتری‌های وبلاگ قبلی یادشونه!) آخرش هم که صفاشو می‌کرد، نصیحتا شروع می‌شد!
دهنشون سرویس! اینقد گفتن که آخر ما رو بدبخت کردن فرستادن دانشگاه. ای کاش وبلاگ نویسی نون و آب هم می‌شد تا حداقل دهن بعضی‌ها بسته می‌شد (بابا بی خیال...) حالا مام گیر همین مشکلیم، البته مثل بعضی‌ها مشهور نشدیم ولی خب عادت کردیم. این بار دور از چشم مزاحما.  

خلاصه اینکه وبلاگ‌نویسی یه یه مزیت بزرگ داره که من تازه الآن درکش می‌کنم. اونم اینه که آدم اول میاد بنویسه و بعد می‌بینه هیچ حرفی برای گفتن نداره. بدتر از اون اینه که این ماجرا یه مدت پیوسته ادامه پیدا می‌کنه. اینجاس که آدم یه دفعه میفهمه که تا چه حد دچار روزمرّگی شده.
خُب. مثل اینکه امروزم چیز خاصی از ما در نیومد! حالا بعدنا هم سر بزن شاید یه چیز باحال اینجا خوندی. ولی حالا که تا اینجا اومدی حداقل توی نظرات یه فحش بنویس بعد برو!

*******

نقش کردم رخ زيبای تو بر خانه ی دل
خانه ويران شد و آن نقش به ديوار بماند...

پر نور باشید! (مریخی)